تقارن عذاب و محبت الهی در دعای کمیل بن زیاد

گروه معارف: در دعای کمیل، معنایی از عذاب الهی به روی انسان گشوده می‌شود که در صورت سرپیچی از فرمان‌های خداوند نصیب انسان می‌شود.

به گزارش طبس نیوز به نقل از خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) از خراسان‌جنوبی، در هر شام جمعه، رو به درگاه خداوند کرده و دعایی را که سراسر استغفار و توبه به سوی یگانه معبود جهان است، زمزمه می‌کنیم.

در دعای کمیل، خواننده غرق در جملات آهنگین این دعا، از خداوند طلب بخشایش گناهانش را می‌کند.

دعای کمیل در شب‌های نیمه شعبان و در هر شب جمعه خوانده می‌شود و مانند تمام دعاهایی که در مدح خداوند بوده، راه توبه را به انسان نشان داده و او را شایسته بنده خدا بودن می‌کند.

این دعا با درخواست از خداوند متعال شروع می‌شود و با سلام بر حضرت محمد(ص) و آل او به پایان می‌رسد.

امید است که با خواندن دعایی این چنین دلنشین در مسیر بازگشت به سوی خداوند گام برداریم و شایسته نام اشرف مخلوقات شویم.

مهم‌ترین محور دعای کمیل، یادآوری عذاب خداوند است

حجت‌الاسلام سیدحسن سیدی، مسئول نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه علوم پزشکی بیرجند در گفت‌وگو با ایکنا گفت: مهم‌ترین محور دعای کمیل ذکر دوزخ، ترس از دوزخ و یادآوری عذاب خداوند است.

وی با بیان اینکه در دعای کمیل، ترس از عذاب از لسان مولا علی(ع) بیان می‌شود، اظهار کرد: حضرت علی(ع) در بخش‌های عمده‌ای از دعا، به ترس از عذاب دوزخ می‌پردازد و این اوج عشق بازی امیرالمومنین(ع) با خداوند است.

مسئول نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه علوم پزشکی بیرجند افزود: این عشق‌بازی بر محور ترس از عذاب الهی است، آنجا که حضرت علی(ع) می‌فرماید: «فهبنی یا الهی صبرت علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک.گیرم ای معبود و آقا و مولا و پروردگارم من بر عذاب تو صبر کنم اما چگونه بر دوری از تو طاقت آورم؟».

سیدی بیان کرد: البته باید توجه داشت که این ذکر عذاب‌های الهی برای انسان ساختن و بنده حقیقی درست کردن بوده و برای به کمال رسیدن انسان تذکر است.

وی با بیان اینکه بیان عذاب الهی تنبه برای انسان است، اظهار کرد: این ذکر و یاد عذاب‌های الهی، مکتب درسی برای انسان است.

یاد عذاب الهی، اوج محبت بنده به خدا است

مسئول نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه علوم پزشکی بیرجند ادامه داد: یاد جهنم و عذاب‌های الهی یاد عظمت دادن به ذات باری تعالی، توجه، اعتماد، اتکال و اتصال به حضرت حق و عشق به خدا است و این توجه، اوج محبت بنده به خداوند بزرگ است.

سیدی بیان کرد: بنده آن‌گاه که در برابر عظمت باری تعالی ابراز عجز کرده و احساس خاری و حقارت می‌کند، این اوج عشق بازی و محبت بنده به مولا است مانند جایی که در مراودات پدر یا مادر به فرزند خویش می‌گوید الهی فدایت شوم.

وی ادامه داد: بیان ترس از عذاب در لسان امیرالمؤمنین(ع) در دعای کمیل نهایت ارادت و توجه آن عزیز به خداوند است.

مسئول نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه علوم پزشکی بیرجند اظهار کرد: حضرت علی(ع) عبادت و بندگی خدا را نه به طمع بهشت و نه ترس از جهنم می‌داند بلکه این امر، تنها به خاطر خود خدا است.

سیدی ادامه داد: حتی بیان ترس از عذاب الهی، اوج عواطف و احساسات حضرت امیرالمؤمنین(ع) به خداوند است.

عذاب و پاداش الهی، نتیجه حقیقی اعمال انسان است

حجت‌الاسلام محمدهادی شهاب، مدیرگروه فلسفه و معارف اسلامی دانشگاه بیرجند در گفت‌وگو با ایکنا گفت: عذاب و پاداشی که در آیات و روایات مطرح می‌شود، نتیجه حقیقی اعمال انسان‌ها است.

وی افزود: در واقع عمل انسان‌ها آثار حقیقی دارد و عذاب و پاداشی که خداوند برای انسان‌ها درنظر گرفته است نیز در واقع عین عمل انسان‌ها است.

مدیرگروه فلسفه و معارف اسلامی دانشگاه بیرجند بیان کرد: مطرح کردن عذاب و عقاب در آیات و ادعیه و به خصوص دعای کمیل به این علت است که خداوند حقیقت اعمال انسان‌ها را آشکار می‌کند.

شهاب با بیان اینکه خداوند با ذکر این عذاب‌ها و پاداش‌ها، مسیر را به انسان‌ها نشان می‌دهد، اظهار کرد: در قرآن کریم، عذاب و عقاب الهی برابر عمل انسان‌ها بیان شده است که به انسان برمی‌گردد.

وی با بیان اینکه دعای کمیل با استغفار آغاز می‌شود، افزود: در این دعا به انسان تعلیم داده می‌شود که چگونه عذاب خداوند را از خود دفع کند.

بازگشت به سوی خداوند، ماهیت دعای کمیل

مدیرگروه فلسفه و معارف اسلامی دانشگاه بیرجند بیان کرد: ماهیت دعای کمیل بازگشت به خداوند است یعنی انسان از عمل خود توبه می کند.

شهاب با بیان اینکه در دعای کمیل از عذاب خداوند یاد می‌شود، تصریح کرد: در این دعا به انسان تذکر داده می‌شود که با توبه خود مانع بلاها و عذاب‌ها شود.

وی ادامه داد: در این دعا به انسان گوشزد می‌شود که از گناهی که باعث نزول بلا و عذاب می‌شود، توبه کند و این، یک حقیقت است که خداوند برای ما تذکر داده است.

مدیرگروه فلسفه و معارف اسلامی دانشگاه بیرجند با بیان اینکه توبه، لازمه محبت خداوند است، افزود: خداوند به واسطه محبت خود، راه توبه را برای انسان باز گذاشته است.

شهاب یادآور شد: بنابراین انسان می‌تواند با توبه و بازگشت به خدا که در دعای کمیل بسیار به آن تأکید شده است، مانع عذاب الهی شود.

گزارش از زهرا حمیدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × 1 =