آیا خونم رنگین‌تر است از آن‌ها که شهید شده‌اند و خونشان را فدای ما کرده‌اند؟

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی طبس، در دوران پرافتخار هشت سال دفاع مقدس که یادآور شجاعت‌ها، رشادت‌ها و دلاوری‌های مردم ایران است هر فرد ایرانی از هر قشر نقش موثری داشت، یکی از این قشرها جامعه پزشکی بود که نقش بی‌بدیلشان هیچ‌گاه از یادها نمی‌رود.

هشت سال جنگیدیدم، دفاع از خاکمان، دفاع از شرف و حیثیتمان، در این هشت سال همه بودند تا دوش به دوش هم و درکنار هم از ایران همیشه سرافرازمان دفاع کنیم.

در این مدت خیلی‌ها در خط مقدم و رو در رو با دشمن زبون جنگیدند، خیلی‌ها پشت خط پشتیبانی کردند و خیلی‌ها هم با گلوله و ترکش‌ها جنگیدند و با دست‌های توانمندشان جان خیلی از رزمنده‌ها را نجات دادند تا دوباره رو در روی دشمن قرار گیرند، جراحانی که زندگیشان را برای نجات جان رزمنده‌ها گذاشتند.

نقش موثر پزشکان و جراحان در هشت سال دفاع مقدس آن‌قدر چشمگیر بود که هنوز هم هر وقت صحبت از دفاع مقدس می‌شود بی‌اراده نام و یاد آن‌ها در ذهن‌ها نقش می‌بندد.

دکتر سیدضیاءالله حقی یکی از این پزشکان بود که بواسطه خاطره‌ای که برایم تعریف کردند در این مجال می‌خواهم بیشتر ایشان را معرفی کنم.

وی اسطورۀ به تمام معنای عشق است که این عشق را می‌توان در ابعاد مختلف مورد بررسی قرار داد.

یکی از ابعاد عشق دکتر حقی را می‌توان به وضوح در خاطراتش جستجو کرد، خاطراتی که شاید کمتر به زبان آورده شده است.

در این فرصت بنا دارم خاطره‌ای را که دکتر حقی برایم تعریف کردند مکتوب کنم تا شاید بیشتر با این شخصیت ارزنده طبسی آشنا شویم.

خاطره ایشان مربوطه می‌شود به دوران دفاع مقدس، ایشان می‌گوید: مجروحان زیادی را در زمان دفاع مقدس معالجه نمودم، روزی مجروحی را آوردند که من عکس قفسه سینه او را که دیدم تصویری از ضایعه‌ای را مشاهده کردم که شبیه ترکش خمپاره یا توپ و گلوله نبود بلکه تصویری شبیه گلابی صاف و منظم داشت، وقتی عکس را به کارشناسان نشان دادم گفتند این ماسوره خمپاره عمل نشده که بسیار خطرناک است و هرآن ممکن است عمل کند و منفجر شود، مجروح را بلافاصله به اتاق عمل بردیم، بسم الله کرده و همانطور که مشغول جراحی بودم با خود گفتم: آیا خون من رنگین‌تر است از آن‌ها که شهید شده‌اند و خونشان را فدای ما کرده اند؟

دکتر حقی به اینجای مطلب که رسید اشک در چشمانش جمع شد، و نتوانست خاطره‌اش را تمام کند ولی جمله‌اش را با این مطلب به پایان رساند که «آن‌ها به معنای واقعی جان برکف رفتند!»

نفسی عمیق کشید و در ادامه خود را چنین معرفی کرد: متولد ۱۳۲۴ در طبس هستم…

کارنامه دکتر حقی پر است از عناوینی که هر طبسی به همشهری بودن با این شخصیت فرهیخته می‌بالد: استاد و مدیر گروه جراحی قفسه سینه دانشگاه علوم پزشکی مشهد، دبیر جامعه جراحان خراسان، عضو هیئت مدیره سازمان نظام پزشکی مشهد، عضو هیئت برد فوق تخصصی جراحی قفسه سینه کشور و عضو هیئت ممیزه دانشگاه علوم پزشکی مشهد…

امروز وقتی از دکتر حقی اجازه انتشار این خاطره را گرفتم، ایشان با سعه صدر انتقال این گونه خاطرات را به دیگر همشهریان و علی‌الخصوص نسل جوان مایه مباهات دانست و گفت: من در مدت هشت سال جنگ تحمیلی و دفاع مقدس با این که دوبار بیشتر جبهه نرفتم و بقیه ایام به خاطر منحصر بودن، رشته جراحی قفسه سینه در مشهد ابقاء می شدم، ولی بیش از ۴۲۰۰ مجروح جنگی قفسه سینه را درمان کردم، بیشتر مجروحین از بسیجیان و نیروهای سپاه بودند، دریافتم که این ها به معنی واقعی کلمه جان برکف بودند، اگر آن‌ها از جانشان مایه نمی‌گذاشتند و از شرف و ناموس وطنمان دفاع نمی‌کردند، خدا می‌داند، چه بر سرمان می‌آمد، ما همیشه باید همه‌ی آنچه را که داریم مدیون خون شهدای گرانقدر، ایثارگران، جانبازان، اسرا و مفقودین بدانیم.

دکتر حقی در ادامه می گوید: اگر اوضاع فعلی مملکت خودمان را با کشور‌های همسایه و منطقه مقایسه کنیم، نابسامانی‌های موجود را در یک کفه ترازو و امنیت داخلی موجود را در کفه دیگر، انصافاً کدام را انتخاب می‌کنیم، واقعیت‌ها را در نظر بگیریم و خدا را در همه حال شکرگزار باشیم.

دکتر حقی در پایان این گفتگو گریزی به برگزاری دومین کنگره جراحان طبس که در سال جاری در این شهر برگزار خواهد شد می‌زند و می‌گوید: در مورد دومین کنگره جراحی طبس گلشن، از کلیه همشهریان عزیزم تقاضا دارم همان‌طور که در ۱۸ سال پیش به خصوص در مورد اسکان نهایت همکاری را کردند و مهمانمان را در خانه ها جا دادند، امسال هم با کمیته اسکان که اعلام خواهد شد، همکاری بفرمایند، همچنین از خیرین نیز جهت حمایت مادی درخواست عنایت دارم.

نویسنده: وحید الاهی- سردبیر پایگاه اطلاع رسانی طبس