برایند پژوهش نشان میدهد که جهان بینی عرفانی عفیف الدین در مباحث وحدت وجود، مدح و ستایش پیامبر(ص) به عنوان واسطۀ آفرینش هستی و شور و عشق الهی تبلور یافته است.
چکیده:
عفیف الدین تلمسانی از شاعران و عارفان تازی سدۀ هفتم هجری است که برگ زرینی از مفاهیم بلند عرفانی را به دفتر منظوم مکتب عرفانی افزوده و در پیشبرد این فرهنگ عالی در ادبیات عربی و اسلامی سهم به سزایی داشته است. پژوهش پیشرو که با روش تحلیل محتوا سامان یافته است کوشیده بنمایه های عرفانی را در اشعار عفیف الدین تلمسانی مورد بررسی و تحلیل قرار دهد. برایند پژوهش نشان میدهد که جهان بینی عرفانی عفیف الدین در مباحث وحدت وجود، مدح و ستایش پیامبر(ص) به عنوان واسطۀ آفرینش هستی و شور و عشق الهی تبلور یافته است. او علاوهبر آموزه های عرفانی کوشیده سلوک عملی را در قالب مرگ ارادی، فنا و بقا، تجرید، تحلی و تخلی نمایان کند و سالک راه حقیقت را به مقصد نهایی رهنمون نماید. پیام اصلی عفیفالدین بر محور جهان بینی توحیدی استوار است که با تزکیۀ درونی کسب میشود. او تجربۀ درونی خود را با بهره گیری از شعر تغزّلی و خمریّه بیان نموده و فضایی ترکیبی از عشق زمینی و آسمانی ترسیم کرده است.
واژههای کلیدی: عفیفالدین تلمسانی، فنا و بقا، تحلی، تخلی، وحدت وجود، تجرید
نویسندگان:
مهدی مسبوق، مدینه کریمی بروجنی
پژوهشنامه عرفان – سال هشتم، شماره ۱۶، بهار و تابستان ۱۳۹۶.
برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید. 