در این مقاله با بررسی تاریخی، به روش مطالعه تطبیقی خُردِ متوازن ،روش بهره گیری مفسِّران مسلمان از تفسیر قرآن به قرآن، که منبعث از جریان منطقی وحی، روشنگری درونی قرآن، قطعیت و صحت متن و تقدم متن بر دانش یا موضع مفسِّر بوده و تفسیرگری در آن فرآیند فهمی جامع از متن دانسته شده.
چکیده:
در این مقاله با بررسی تاریخی، به روش مطالعه تطبیقی خُردِ متوازن[۱]،روش بهره گیری مفسِّران مسلمان از تفسیر قرآن به قرآن، که منبعث از جریان منطقی وحی، روشنگری درونی قرآن، قطعیت و صحت متن و تقدم متن بر دانش یا موضع مفسِّر بوده و تفسیرگری در آن فرآیند فهمی جامع از متن دانسته شده، به بررسی تحّول این رویکرد تفسیری در سده چهاردهم هجری پرداخته و روشن خواهد کرد که چگونه این رویکرد تفسیری و مفسِّران طرفدار آن، چون علّامه سید محمّد حسین طباطبایی در "المیزان فی تفسیرالقرآن" و الشیخ محمد الأمین الشنقیطی در "أضواء البیان فی إیضاح القرآن بالقرآن"، متن گرا بوده و ضرورت های فکری ـ اجتماعی عصر، آنان را به این رویکرد متوجه ساخته است.
پی نوشت:
[1]. Symmetrical Micro-comparison
واژههای کلیدی: تفسیر متن گرایانه، تفسیر قرآن به قرآن، تفسیردرسده چهاردهم، علامه طباطبائی، الشیخ الشنقیطی
نویسندگان:
سیدکمال کشیک نویس رضوی ، دکتر عباس احمدوند، محمد رحیم بیرقی
پژوهش نامه قرآن و حدیث – جلد ۰، شماره ۲۰، بهار و تابستان ۱۳۹۶.
برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید. 